Terug
  • Auteur
  • NVMO-commissie BOM
  • Printdatum
  • 01-01-1970
  • E-pubdatum
  • 12-11-2026

Datopotamab deruxtecan bij gemetastaseerd tripelnegatief mammacarcinoom

Download PDF

Inleiding

In Nederland krijgen ongeveer 3.500 patiënten per jaar de diagnose gemetastaseerd mammacarcinoom. Bij 15% is sprake van het tripelnegatieve subtype. Bij een gemetastaseerd tripelnegatief mammacarcinoom is de mediane overleving 12 tot 15 maanden.1 De standaardbehandeling bij deze patiëntengroep is in Nederland chemotherapie met een taxaan, een antracyclinebevattend regime of capecitabine. Naar aanleiding van de resultaten van de KEYNOTE-355-studie kan hieraan pembrolizumab worden toegevoegd bij patiënten met een tumor met een PD-L1-expressie met een combined positive score (CPS) van 10 of hoger.2 Na progressie op minimaal 2 lijnen chemotherapie kunnen patiënten met gemetastaseerd tripelnegatief mammacarcinoom behandeld worden met het antilichaam-geneesmiddelconjugaat (ADC) sacituzumab govitecan dat bestaat uit een Trop-2-antilichaam, een linker en het cytotoxische SN-38, de actieve metaboliet van de topo-isomeraseremmer irinotecan, op basis van de resultaten van de ASCENT-studie.3 In de eerste lijn geeft sacituzumab govitecan een verbetering van de progressievrije overleving (PFS) vergeleken met chemotherapie, zowel als monotherapie bij patiënten met een lage PD-L1-CPS als in combinatie met pembrolizumab bij patiënten met een hoge PD-L1-CPS.4,5 Datopotamab deruxtecan (Dato-DXd) is ook een ADC dat bestaat uit een anti-Trop-2-antilichaam, waaraan de topo-isomeraseremmer deruxtecan als lading verbonden is door middel van een tumorselectieve linker. Bij patiënten met hormoonreceptorpositief en HER2-negatief gemetastaseerd mammacarcinoom die eerder met endocriene therapie en chemotherapie behandeld waren gaf behandeling met Dato-DXd een verbetering van de PFS, maar niet van de totale overleving (OS).6

In de hier te bespreken TROPION-Breast02-studie werd behandeling met Dato-DXd onderzocht bij patiënten met gemetastaseerd tripelnegatief mammacarcinoom die niet eerder met chemotherapie behandeld waren.7

EMA heeft Dato-DXd als monotherapie geregistreerd als eerstelijnsbehandeling van patiënten met een irresectabel of gemetastaseerd tripelnegatief mammacarcinoom die niet met anti-PD(L)1-gerichte therapie behandeld kunnen worden.

Kankersoort en lijn van behandeling

Dato-DXd werd als eerstelijns palliatieve behandeling onderzocht bij patiënten met een irresectabel of gemetastaseerd tripelnegatief mammacarcinoom die niet met een anti-PD(L)-1-remmer behandeld konden worden.

Vergelijking met de referentiebehandeling in Nederland

Patiënten konden in de TROPION-Breast02-studie geïncludeerd worden als ze geen anti-PD(L)-1-remmer konden krijgen. Hierbij waren ook patiënten die PD-L1-positief waren maar waarbij geen vergoeding was voor anti-PD-L1-behandeling. Dit was slechts bij een klein deel van de geïncludeerde patiënten het geval. De controlegroep werd behandeld met chemotherapie, waarbij gekozen kon worden tussen nab-paclitaxel en paclitaxel of tussen capecitabine, eribuline en carboplatine. Nab-paclitaxel en eribuline zijn niet voor deze indicatie beschikbaar in Nederland. De effectiviteit van nab-paclitaxel wordt verondersteld niet inferieur te zijn aan paclitaxel. Hiermee is de referentiebehandeling in de studie grotendeels vergelijkbaar met de Nederlandse situatie.

Methoden van de studie

De TROPION-Breast02-studie is een gerandomiseerde open-label multicenter fase III-studie voor patiënten met een gemetastaseerd tripelnegatief (oestrogeenreceptor < 1%, progesteronreceptor < 1%, HER2-negatief) mammacarcinoom. Patiënten moesten een WHO-performancestatus van 0 of 1 hebben en mochten geen eerdere behandeling voor gemetastaseerde ziekte gehad hebben. Patiënten kwamen niet in aanmerking voor behandeling met een PD(L)-1-remmer omdat de tumor een PD-L1-CPS < 10 had, of omdat ze in de curatieve setting reeds met pembrolizumab behandeld waren, vanwege contra-indicaties (zoals een auto-immuunziekte), of omdat pembrolizumab niet vergoed werd. Er moest sprake zijn van meetbare ziekte volgens RECIST 1.1.

Patiënten werden 1:1 gerandomiseerd tussen behandeling met Dato-DXd (6 mg/kg elke 3 weken intraveneus toegediend) en chemotherapie naar keuze van de behandelend arts. De chemotherapie bestond bij patiënten die nog nooit of langer dan 12 maanden geleden (neo)adjuvant met een taxaan behandeld waren uit nab-paclitaxel 100 mg/m2 intraveneus toegediend op dag 1, 8 en 15 van een 4-wekelijkse cyclus of paclitaxel 80 mg/m2 wekelijks intraveneus toegediend. Bij patiënten die korter dan 12 maanden geleden met een taxaan behandeld waren bestond de keuze uit driewekelijkse cycli van capecitabine 1000 of 1250 mg/m2 tweemaal daags oraal ingenomen gedurende 14 dagen, eribuline 1,4 mg/m2 intraveneus op dag 1 en 8 of carboplatine AUC 6 intraveneus op dag 1. De behandeling werd gecontinueerd tot ziekteprogressie, overlijden of onacceptabele toxiciteit. Randomisatie werd gestratificeerd naar geografische regio (Verenigde Staten, Canada en Europa versus de rest van de wereld), ziektevrij interval (de novo gemetastaseerde ziekte versus ziektevrij interval van < 12 maanden versus ziektevrij interval > 12 maanden), PD-L1-expressie (CPS < 10 versus CPS ≥ 10). Dosisaanpassingen en behandelonderbrekingen waren toegestaan binnen het protocol. Cross-over was niet toegestaan.

De duale primaire eindpunten van de studie waren PFS, geblindeerd en onafhankelijk centraal vastgesteld volgens RECIST 1.1, en OS. Secundaire eindpunten waren onder andere PFS vastgesteld door de lokale onderzoeker, objectieve responskans, responsduur, kwaliteit van leven en veiligheid.

Bij inclusie en vervolgens elke 6 weken gedurende de eerste 48 weken en daarna elke 9 weken werd een CT- of MRI-scan van thorax en abdomen verricht. Bij inclusie werd ook een CT- of MRI-scan van de hersenen en een botscan verricht. Beeldvorming van de hersenen diende in geval van centraal zenuwstelselmetastasen bij elke responsevaluatie herhaald te worden. Een gearchiveerd biopt verkregen maximaal 3 maanden voor inclusie in de studie of een nieuw biopt moest beschikbaar worden gesteld voor het centraal bepalen van de PD-L1-status met de PharmDx-assay (DAKO). Bijwerkingen werden geregistreerd volgens de CTC-AE 5.0. Kwaliteit van leven werd gemeten met de vragenlijsten EORTC IL146 en IL116. Data over vervolgbehandelingen zijn verzameld in deze studie.

Volgens het ontwerp van de studie waren ongeveer 600 patiënten nodig. Het aantal patiënten dat vanwege vergoedingsproblemen niet in aanmerking kwam voor behandeling met een anti-PD-L-remmer was vastgesteld op maximaal 10% en het aantal patiënten met een ziektevrij interval < 12 maanden was vastgesteld op maximaal 20% van de totale studiepopulatie. De tweezijdige alfa van 0,05 werd verdeeld tussen beide primaire eindpunten, waarbij 0,01 werd toegewezen aan PFS en 0,04 aan OS. Om met > 99% power een verschil in PFS aan te tonen bij een hazard ratio (HR) van 0,60 waren 422 events nodig. Als de analyse voor PFS positief was kon de alfa worden hergebruikt voor de analyse van OS. De finale OS-analyse zou worden verricht zodra 340 patiënten overleden waren. Ten tijde van de finale PFS-analyse zou een interim-analyse voor OS worden gedaan. Als ten tijde van deze analyse minimaal 323 patiënten overleden waren, zou dit tevens de finale OS-analyse (met een alfa van 0,0499 bij een positieve PFS-analyse) zijn.

Effectiviteit van de behandeling afgezet tegen de bijwerkingen

Tussen mei 2022 en juni 2024 werden 644 patiënten gerandomiseerd in Azië, Europa, Noord- en Zuid-Amerika: 323 in de Dato-DXd-groep en 321 in de controlegroep. De uitgangskarakteristieken van de Dato-DXd-groep en de controlegroep kwamen goed overeen. De mediane leeftijd was 57 jaar, 44% van de patiënten was Aziatisch, 34% had de novo gemetastaseerde ziekte, 75% had viscerale metastasen en 90% had een PD-L1-negatieve tumor. In de controlegroep werd bij randomisatie gekozen voor nab-paclitaxel bij 54%, voor paclitaxel bij 28%, voor eribuline bij 11%, voor carboplatine bij 5% en voor capecitabine bij 2% van de patiënten.

Ten tijde van de data-cutoff (25 augustus 2025) bedroeg de mediane follow-up 27,5 maanden. Er waren 408 patiënten met progressie of overlijden, 199 (62%) in de Dato-DXd-groep en 209 (65%) in de controlegroep.

De PFS was statistisch significant langer in de Dato-DXd-groep dan in de controlegroep (HR: 0,57 [99%-BI: 0,44-0,73]; p < 0,0001), met een mediane PFS van 10,8 maanden (95%-BI: 8,6-13,0) in de Dato-DXd-groep en 5,6 maanden (95%-BI: 5,0-7,0) in de controlegroep. Dit effect leek consistent in de verschillende subgroepen.

Ten tijde van de PFS-analyse waren 349 patiënten overleden, 168 (52%) in de Dato-DXd-groep en 181 (56%) in de controlegroep. De OS bij deze finale analyse was statistisch significant langer in de Dato-DXd-groep dan in de controlegroep (HR: 0,79 [95,01%-BI: 0,64-0,98]; p = 0,029) met een mediane OS van 23,7 maanden (95%-BI: 19,8-25,6) in de Dato-DXd-groep en 18,7 maanden (95%-BI: 16,0-21,8) in de controlegroep. Het verschil was consistent aanwezig in de verschillende subgroepen afgezien van geografische regio, waarbij het OS-verschil vooral werd gezien buiten de regio’s Europa, Canada en de Verenigde Staten.

In de Dato-DXd-groep startten 319 patiënten (99%) met behandeling en in de controlegroep waren dat 309 patiënten (96%). Een dosisreductie was nodig bij 85 patiënten (27%) in de Dato-DXd-groep en bij 56 patiënten (18%) in de controlegroep. Vanwege behandelingsgerelateerde bijwerkingen werd de behandeling gestaakt bij 14 patiënten (4%) van de patiënten in de Dato-DXd-groep en bij 23 patiënten (7%) in de controlegroep. De mediane behandelduur was 8,5 maanden in de Dato-DXd-groep en 4,1 maanden in de controlegroep.

Behandelingsgerelateerde bijwerkingen van graad 3 of hoger kwamen voor bij 105 patiënten (33%) in de Dato-DXd-groep en bij 89 patiënten (29%) in de controlegroep. Geen van de afzonderlijke bijwerkingen kwam bij meer dan 10% van de patiënten voor. Bij 149 patiënten (47%) in de Dato-DXd-groep kwamen oogklachten voor. Deze waren meestal van graad 1 of 2 en bestonden uit droge ogen, conjunctivitis en keratitis. In de Dato-DXd-groep ontwikkelden 9 patiënten (3%) pneumonitis, meestal van graad 1 of 2. Eén patiënt (< 1%) in de Dato-DXd-groep was tijdens de behandeling overleden. Deze persoon had een ernstige pneumonitis, maar het overlijden werd niet beschouwd als gerelateerd aan de behandeling (namelijk progressie van ziekte). In de controlegroep waren geen patiënten aan de behandeling overleden.

In de Dato-DXd-groep kregen 210 patiënten (65%) na progressie een vervolgbehandeling en bij 44 patiënten (21%) bestond deze behandeling uit een ADC. In de controlegroep kregen 232 patiënten (72%) na progressie een vervolgbehandeling en bij 95 patiënten (41%) bestond deze behandeling uit een ADC. Het ADC dat gebruikt werd, was meestal sacituzumab govitecan of trastuzumab deruxtecan.

Patiënten in de Dato-DXd-groep rapporteerden een langere tijd tot verslechtering van pijnklachten, lichamelijk functioneren en algeheel welbevinden dan in de controlegroep.

Kwaliteit van de studie en interpretatie van de uitkomsten

De patiënten waren afkomstig uit verschillende continenten en grotendeels representatief voor de algemene populatie gemetastaseerd tripelnegatief mammacarcinoom. De studie was niet placebogecontroleerd. In de controlegroep zijn minder patiënten met behandeling gestart en treedt beduidend meer censoring op in de eerste 6 maanden na inclusie (namelijk 33 patiënten in de Dato-DXd-groep en 70 patiënten in de controlegroep). Hiermee is het risico op informative censoring in de PFS-analyse aanzienlijk. Omdat OS een duaal primair eindpunt van de studie is, is behandeling na progressie van wezenlijk belang voor de interpretatie van de resultaten. Ten tijde van de looptijd van deze studie was het reeds bekend dat sacituzumab govitecan in latere lijn bij patiënten met tripelnegatief gemetastaseerd mammacarcinoom overlevingsvoordeel geeft. Idealiter zouden alle patiënten bij progressie van ziekte in de derde lijn behandeld moeten worden met sacituzumab govitecan. Omdat dit slechts bij 41% van de patiënten in de controlegroep het geval was kunnen vraagtekens gezet worden bij de toegang tot deze medicatie, en blijft het onduidelijk of inzet van Dato-DXd in de eerste lijn superieur is aan sacituzumab govitecan in latere lijn. Belangrijk is dat zowel het antilichaam als de lading van Dato-DXd en sacituzumab govitecan tot dezelfde groep behoren, waardoor het effect waarschijnlijk vergelijkbaar is. Een groot deel van de patiënten in de controlegroep kreeg nab-paclitaxel. Dit middel is in Nederland niet voor deze indicatie vergoed, maar wat betreft effectiviteit zal dit middel niet inferieur zijn aan de andere eerstelijns opties. Van eribuline is de effectiviteit in de eerste lijn onzekerder. Dit kan de uitkomsten in de controlegroep negatief beïnvloed hebben. Patiënten die door vergoedingsproblemen geen pembrolizumab konden krijgen mochten deelnemen aan de studie, maar het aantal was gelimiteerd, evenals het aantal patiënten met een kort ziektevrij interval. Dit beperkt de extrapolatie van de resultaten naar de Nederlandse praktijk. Het protocol van de TROPION-Breast02-studie is niet openbaar toegankelijk. Hierdoor kunnen het statistisch plan en eventuele amendementen niet beoordeeld worden.

Discussie

In de TROPION-Breast02-studie wordt eerstelijnsbehandeling met Dato-DXd vergeleken met chemotherapie bij patiënten met tripelnegatief gemetastaseerd mammacarcinoom die niet voor behandeling met een PD(L)-1 remmer in aanmerking komen. Na een mediane follow-up van 27,5 maanden werd een significante verlenging gezien van het duale primaire eindpunt PFS, waarbij de mediane PFS verbeterde met 5,2 maanden (HR: 0,57 [99%-BI: 0,44-0,73]; p < 0,0001). Ook het andere primaire eindpunt OS toonde een significante toename van mediaan 5,0 maanden door behandeling met Dato-DXd ten opzichte van chemotherapie (HR: 0,79 [95,01%- BI: 0,64-0,98]; p = 0,029). Bij 2 primaire eindpunten wordt door cieBOM beoordeeld op basis van de OS-resultaten. Deze resultaten voldoen niet aan de criteria voor een positief advies volgens de PASKWIL2023-criteria voor palliatieve behandeling bij een mediane overleving in de controlegroep van meer dan 12 maanden. Een verklaring voor de grotere winst in PFS dan in OS kan de inzet van ADC’s of andere effectieve therapie na progressie zijn. Dit ‘verdunt’ het effect van een eerstelijnstherapie. Het verschil in toegang tot postprogressietherapie verklaart mogelijk de beperktere OS-uitkomsten van Dato-DXd bij patiënten uit de Verenigde Staten, Canada en Europa. Bij patiënten die met Dato-DXd werden behandeld kwamen frequent oogklachten voor, maar deze waren meestal van lage graad. Pneumonitis was weinig frequent en overige bijwerkingen lijken ook hanteerbaar.

De resultaten van de TROPION-Breast02-studie zijn in lijn met die van de ASCENT03- en de ASCENT04-studie, waarbij sacituzumab govitecan met of zonder pembrolizumab in de eerste lijn werd vergeleken met chemotherapie.4,5 Ook in de deze studies werd een PFS-voordeel gezien, maar kregen patiënten in de controlegroep de mogelijkheid tot cross-over naar sacituzumab govitecan na progressie op chemotherapie.

Kosten

De mediane behandelduur met Dato-DXd is 8,5 maanden. De prijs van Dato-DXd is nog niet bekend (bron: medicijnkosten.nl d.d. oktober 2026).

Conclusie

In de TROPION-Breast02-studie wordt een significante toename van PFS en OS gezien bij eerstelijnsbehandeling met Dato-DXd vergeleken met chemotherapie bij patiënten met tripelnegatief gemetastaseerd mammacarcinoom die niet voor behandeling met een PD(L)-1 remmer in aanmerking komen. Het OS-verschil voldoet op grond van de HR van 0,79 (95,01%- BI: 0,64-0,98; p = 0,029) niet aan de criteria voor een positief advies volgens de PASKWIL2023-criteria voor palliatieve behandeling bij een mediane overleving in de controlegroep van meer dan 12 maanden.

Referenties

  1. Iknl.nl/infographic-uitgezaaide-borstkanker.
  2. NVMO-commissie ter Beoordeling van Oncologische Middelen (BOM). Pembrolizumab en chemotherapie als eerstelijnsbehandeling bij het lokaal irresectabel gerecidiveerd of gemetastaseerd tripelnegatief mammacarcinoom. Med Oncol 2021;24(10):31-5.
  3. NVMO-commissie ter Beoordeling van Oncologische Middelen (BOM). Sacituzumab govitecan bij het irresectabel of gemetastaseerd tripelnegatief mammacarcinoom. Med Oncol 2022;25(2):23-7.
  4. Cortés J, Punie K, Barrios C et al. Sacituzumab govitecan in untreated, advanced triple-negative breast cancer. N Engl J Med 2026; 394(7):612–24.
  5. Tolaney SM, De Azambuja E, Kalinsky K et al. Sacituzumab govitecan plus pembrolizumab for advanced triple-negative breast cancer. N Engl J Med 2026;394(4):354-66.
  6. Pistilli B, Jhaveri K, Im S-A et al. Datopotamab deruxtecan versus chemotherapy in previously treated inoperable/metastatic hormone receptor-positive, HER2-negative breast cancer: final overall survival analysis of the phase III TROPION-Breast01 study. Ann Oncol 2026;37(5):663-74.
  7. Dent R, Shao Z, Schmid P et al. Datopotamab deruxtecan in patients with untreated, advanced triple-negative breast cancer (TROPION-Breast02): a randomised, open-label, international, phase III trial. Ann Oncol 2026;37(8):1066-80.